Gisteren met z’n allen tot diep in de nacht rode wijn gehesen in Vera, want Huub is dood gegaan. Verreweg de kleurrijkste en leukste administrateur van Groningen. Hij kwam eind jaren ’60 al als jonge hippie in Vera en heeft aan de wieg gestaan van wat de club nu is. Hij is 28 jaar in dienst geweest en heeft de financiële basis altijd gezond weten te houden, zelfs de gemeente roemde zijn begrotingen en jaarverslagen. Fervent vogelaar, enorme kletskop, net zo eigenwijs als ‘ie lang was en een zeer specifiek gevoel voor humor, vroeger alle dope wel gehad, hij rookte als een ketter en dronk hele kratten rode wijn. 55 is hij geworden, hij kreeg zijn fatale hartaanval in zijn nieuwe kantoortje en was niet meer te redden. Hij heeft de boter wel uit het leven gebraden, maar is te jong dood gegaan en ik zal hem verschrikkelijk missen.
Dinsdag om 12 uur wordt hij hier in Groningen gecremeerd. Zijn 11 sterk op elkaar en Huub lijkende broers en zusters opperden om spacecake bij de koffie te serveren en dat dan niet te vertellen. En in de kist zal hij zijn kistjes dragen. Na afloop wordt hij in Vera herdacht.
De Digitolle Grieze
Grunn leeft!
Disclaimer |
Privacy & Cookie |
Copyright notice |
Voorwaarden |
Melding maken
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.
Hartverwarmend artikel,maar de kistjes laten wij misschien wel in brons gieten.
Heb er kippevel van, vreselijk. Huub was een geweldige man met inderdaad een groot gevoel voor humor. We hebben veel met hem gelachen in het veld en op de nodige vogelaarsfeestjes. Elk mens is uniek, maar Huub was wel erg bijzonder. Waar het om gaat, is dat niemand gemist kan worden. Hij laat een grote leegte, achter maar heel mooie herinneringen.
Ach, Arme Huub… Ik heb hem tien jaar meegemaakt in Vera toen ik er werkte. Fijne hartelijke vent, altijd vriendelijk en op een vrolijke manier op de centen, als we weer eens vor wat extra’s vroegen voor de Swinggroep of de Lichtgroep.
Drie, vier weken geleden kwam ik hem nog tegen. Ik was op de fiets op weg naar “de zaak” en Huub fietste me achterop. Hoe het met me ging. Ik vertelde hem dat ik nu een eigen bedrijfje had, en dat het heel lekker liep. Hij glimlachte en zei: ” Da’s mooi werk!” Daarna groetten we elkaar en sloeg hij af de Oosterstraat in en ik vervolgde mijn weg naar de Puddingfabriek.
Heel erg jammer dat ie er niet meer is.
>>
Geachte Huub
…
een appel,
een krentebol met boter,
en een banaan…
…
Ook die dag lag dit op je bureau
Spil achter de schermen.
‘n Stabielere factor dan het meubilair.
> P a s s i e < is het woord dat bij je past.
Vriendelijk,
onnavolgbaar,
en bevlogen.
Het kost moeite te beseffen
dat je echt, niet meer hier bent
…
een appel,
een krentebol met boter,
en een banaan…
…
We komen
We gaan
Huub,
bedankt dat je erbij was
<<
Mooi artikel! Vorig jaar oktober Lucas van Simplon, nu Huub van Vera. Sterkte morgen. De rest mag wel wat ouder worden.
Tja, Huub. Ik ken hem van VERA, maar dan van rond 1980. Hij woonde toen in een kraakpand aan het Schuitendiep waar ook nog de Kraak Organisatie Groningen een poosje haar spreekuur heeft gehouden. Daar was hij toen een tijdje de spil van, als ik me niet vergis, was dat nou samen met Harry van Duuren?
Tja Huub. Relaxte vent met een zuidelijk accent. Ik wist helemaal niet dat hij hier nog in Groningen rondliep. Laat staan dat hij administrateur van VERA was. Dacht dat hij allang naar het westen of zo verhuisd was. Blijkbaar kom je toch niet iedereen wel weer eens tegen in stad. Misschien ook wel, maar pas nu ik de foto’s zie herken ik hem weer.
Van VERA 1980 is hij de zoveelste die nu weg is. Ik kan moeiteloos een handvol namen noemen, die er niet meer zijn.
Nog een wat oudere foto:
http://www.flickr.com/photos/71756268@N00/2265992356/
Beste mensen,
Je bent pas dood als je vergeten bent!
Laat dat een troost zijn.
Meer dan 30 jaar geleden dat ik Huub voor het laatst gezien heb maar de herinneringen aan hem zijn er niet minder om. Altijd grappen en grollen, eigenlijk heb ik hem nooit serieus gezien geloof ik. Overal voor in, booz en dope, het bekwam hem allemaal prima. De volgende dag kotsen op het voetbalveld als we met de Maddogs aan de bak moesten. En zelfs op het voetbalveld droeg hij zijn kistjes. We zullen Huub missen.
Eind december waren we met acht meiden vanuit Groesbeek naar Groningen vertrokken voor ons jaarlijkse weekendje uit.
Omdat we wisten dat Huub nog steeds in Groningen woonde besloten we hem op te sporen.
Het weerzien was na 30 jaar als vanouds, Huub vond dat wij niet waren veranderd en wij dat vonden wij van hem natuurlijk ook niet.
De tijd leek stil gestaan te hebben, de hele avond hebben we herinneringen opgehaald uit onze jeugd het was geweldig leuk om hem weer te zien.
Het is dan ook vreselijk om nu te horen dat hij is overleden.
Onvoorstelbaar.