De Noorderzon is weer begonnen – gezellig, vinden wij buurtbewoners. Er is veel reuring in het plantsoen, de muziek houdt op een beschaafd tijdstip op, iedereen is vrolijk, en zelfs van de door de buurt cruisende automobilisten op zoek naar een plekje word je niet boos. Kom eens op de fiets, denk je hooguit.

Maar donderdagmiddag, vlak voor het festival officieel opende, was het toch even slikken. Opeens liep ze daar weer, nog steeds in dezelfde zelfgebreide ooitwitte trui, het grijze haar nog immer opgestoken, gezondheidssandalen nog steeds aan de voeten: mevrouw Kiki.

Toen Noorderzon nog heel klein was, haalde mevrouw Kiki de medewerkers het bloed onder de nagels vandaan door te melden dat de bomen in het plantsoen haar hadden verteld dat ze erg depressief werden van de fietsen die tegen hen aan werden geparkeerd. Ze schakelde de rechtbank in, en sindsdien staan er mooie driehoekshekken om elke boom, waardoor er op zo’n plek dus veel meer fietsen kunnen staan. Handig.
Ik was in die tijd betrokken bij een voorstelling op een van de heuvels in het plantsoen, en terwijl we daar aan het opbouwen waren, kwam mevrouw Kiki erg opgefokt de heuvel oprennen. De zelfbenoemde boombeschermvrouwe begon uitgebreid te fotograferen welk touw er hoe om welke boom was geknoopt, en welk decorpaneel per ongeluk even tegen een boom was neergezet. Alleen: ze fotografeerde met… een wegwerpcamera, die ze daartoe uit een gifgeel plastic zak scheurde – en dat zakje gooide ze in de gauwigheid pardoes op de grond.
We wezen mevrouw Kiki er dus fijntjes op dat dat toch wel erg milieuonvriendelijk was, zo’n camera en vooral zo’n zakje op de grond, en weg was ze, overduidelijk opgelaten, excuses mompelend.

Jaren vernam Groningen niet veel meer van mevrouw Kiki. Het verhaal ging dat ze ergens buiten de stad op een boot woonde. Later kreeg ze nog eens een soort stadhuisverbod: ze mocht nog maar met 1 ambtenaar praten, omdat de hele gemeentelijke bureaucratie overwerkt raakte van alle bezwaarschriften, ingezonden stukken, vragen en moties die ze dagelijks op het stadhuis kwam afleveren.

En nu liep ze dus weer in het plantsoen, donderdag. Ze was bezig allerlei slordig afgescheurde stukken karton aan het hek van de bewaakte fietsenstalling te bevestigen, maar maakte ze toen we dichterbij kwamen ook alweer snel los. We konden nog net het woord ‘Beleid’ onderscheiden, en de letters ‘B&W’.

Ik weet niet waar het nu weer over ging. Maar opeens werd ik me toch voor een paar minuten een potje rechts zeg! Mijn vrouw schrok ervan toen ik opeens foute dingen begon te sputteren als ‘al veertig jaar van een uitkering leven’, ‘wel milieubelastende fluoriserende verf uit een spuitbus gebruiken’, ‘waarom laten ze zo iemand geen inburgeringsexamen doen?’ en ‘daar kan in ieder geval flink op bezuinigd worden!’

Gelukkig was de rechtse opvlieging na een paar minuten weer verdwenen – net als mevrouw Kiki uit het plantsoen, trouwens.